انزلی

من، مردِ خوش از صدایِ این شهرم

مَرا بِ خویش بخوان

آی بندر!

بندرِ کوچه هایِ مِه وُ باران وُ دِل هُره

بندرِ بِرکه هایِ آرامِ شعر وُ خاطِره...

مَرا بِ قایق هایِ شکسته وُ کَرجی بان هایِ خَسته ات بِرسان

من اَز تمامِ این شهر

من اَز تمامِ شالی کاران وُ صیّادانِ روشَن ات

فقط چند حرفِ تازه می خواه ام

تا زبان ام را بِچرخان اد

تا جمله ام را

بِ کلمه ای بِرقصان اد...

قَسَم بِ مرغانِ مُردابی ات

بِ اَمواجِ موزونِ دریایی ات

حَت تا یک نُت اَز ترانه یِ شالی کاران ات را

با ناب ترین ترانه یِ روزِ دنیا

عوض نمی کُن ام.

وقتی اَوّلین سوتِ کشتی ها

بندرگاهِ مِه آلودِ تو را

غَرقِ در پرتوِ رَنگ رَنگِ آفتاب می کُن اد

لَنگرِ صُبح ام را

بَرسینه یِ آبی ات می نِشان ام

وَ با ضَربِ رازآلودِ باران

بَر شیروانیِ بامِ خانه ام

نُت بِ نُت

تازه تَرین تَرانه یِ آفتاب را می سازَم

تا مَردُمانِ سَرزَمین ام

با شَنیدنِ هَر نُت اَز آهنگِ تو

خاطِراتِ جَنگَل وُ دَریا وُ مُرداب را

دَر کوچه هایِ تَنهایی شان

بِ گوشِ هم

زِم زِمه کُن اند...

نِگاه ام کُن!

وَقتی تو، مَرا نَبینی

چَشم هایِ دَرخشانِ مَن

دو گوُیِ خاموش

دَر حُفره هایِ عَمیقِ تَن می شَود.

صِدای ام کُن!

وَقتی تو، مَرا نَشنوی

صِدای مَن

مَرثیه ای فَراموش

دَر گوشِ کوچه هایِ بی رَه گُذر

خواه اد بود.

مَرا بِ خویش بِخوان

اِی گَرمیج هایِ سَرگَردان

دَر کوچه پَس کوچه هایِ انزلی!

فروردین/97

خیری